Kokë poshtë me Anjën.

Një ndër blogeret e para shqiptare të modës, Anja është duke bredhur botën me punë, sepse është një ndër njerëzit e paktë që e ka kthyer pasionin e saj – modën – në para të vërteta.

Unë e kam ditur që do bënte zhurmë. Në një epokë tjeter, kur ishim shoqe në një shkollë me uniforma në konvikt/kapanon dhe me pjesëmarrëse të vetëm gjinisë sonë, trashja arrihej që në orët e para të mëngjesit dhe shpesh kuptoheshim thjesht me sy për prapësinë e radhës.
Një herë i vodhëm topin e miut (po, kohët kur miu i kompjuterit ka pasur top!!) profesorit të informatikës. U nxeh. Kërcënoi. Kërcënoi edhe më shumë. Ia lamë në mes të dhomës pa e ditur ai se kush/kur. U nxeh edhe më shumë. Janë këta njerëz që ndryshojnë botën dhe kanë jetë super interesante. Ja disa copëza.
Ndiqni Anjezën në Facebook: The Dolls Factory by Anja Tufina
Instagram: anjatufina
1. Cfarë gjëje ta dha buzëqeshjen e parë sot?
Cdo mengjes është Fuji qenushja ime e vogël që më jep buzëqeshjen e parë. Vetëm për atë pozitivitet me të cilin te ndihmon të fillosh ditën, çdo person duhet të ketë një kafshë shtepiake. (Jo oborri)

2. Vetëm e vogël që nuk është qenushja jote. Gjëja e pare që bën sa shkon në shtëpi…?
Kur në shtëpi ke dhe zyrën, ulesh në tavolinë dhe fillon punën. Gjë që bën që shpesh ta kem të vështirë të ndaj punën nga relaksi.
3. Çfarë është një gjë që të gjithë vdesin po ti e urren?
Kardashians 🙂 dhe të shoh televizor. Ideja e konsumimit pasiv të programeve televizive dhe shpenzimi i kohës para ekranit në mënyrë jo produktive është arsyeja pse unë televizorin e parë e kam blerë vetëm në 2017. Ndodhi pasi u bë e mundur të shoh programe në ‘streaming’ në mënyrë më të personalizuar. Fakti që në çdo shtëpi shqiptare televizori është gjithmonë i hapur, e urrej. Duket sikur njerëzit kanë frikë të rrinë vetëm dhe duan nje shoqërues të zhurmshëm.
4. Po si t’ia bëjmë Kardashians që dhe unë i urrej! Nëse do të duhej të jetoje vetëm me 2 lloje ushqimesh, cilat do të ishin?
Bamje dhe speca te mbushur.
5. Shqiptare 100%. A të ka kapur ndonjëherë e qeshura pa kontroll në moment aspak të përshtatshëm? Trego.
Historia me qeshjen më të gjatë ka qenë gjatë një provimi me shkrim. Po lexoja pyetjen me mendje dhe një frazë e lexova gabim, sikur të ishte një fjalë e pisët shqip, ndërkohë që pyetja ishte e shkruar në anglisht. Aty më kapi keq në një auditor me 120 studentë, në provimin më të vështirë: statistika. Ishe provimi i fundit pas një lodhje të gjatë dhe gjendja ime mendore të linte për të dëshiruar. Profesori më nxori që të qetësohesha, nuk kam pushuar për 30 min aq sa më merrej fryma!
6. Një gjë që ke qejf ta provosh po s’ta mban.
Bungee jumping dhe sky diving. Por edhe një udhëtim ne Indi nuk ma mban sepse India nuk është shtet, është shumë shtete edhe kultura bashkë, por nuk është një vend i sigurt sidomos kur je femër dhe dëshiron të bësh një udhëtim jashtë paketave turistike.
7. Tri gjërat që të pëlqejnë më së shumti në këtë qytet.
Arkitektura e lënë pas nga Mussolini sepse është e vetmja pjesë e qytetit që na ka dhënë rregull urbanistik, ndërkohë që përreth po krijojmë një xhungël urbane. … U mundova të gjej 3, por mendja filloi të fluturojë në 100 problemet e tjera. Tirana është si ai filmi ‘Unë, Ti dhe Kasandra’. Unë e dashuroj, por ajo ka hyrë në një spirale vetëshkatërrimi dhe unë akoma mendoj se dashuria ime bashkë me dashurinë e shumë të rinjve të tjerë do mjaftojë per ta nxjerrë nga kjo spirale. E dimë të gjithë si mbaroi filmi. Shpresojmë që ne të jemi më të suksesshëm se Teuta.
8. Cilësia jote më e mirë dhe cilësia jote më e keqe.
Cilësia ime më e mirë është që jam e hapur për te provuar çdo eksperiencë, për të folur me çdo person. E filloj ditën me një ‘Can Do Attitude’ dhe kjo gjë më ka sjellë shumë aventura pozitive por edhe falimentime. Një shprehje që me pelqen të ndjek është: ‘ Nëse nuk ke arritur suksesin, do të thotë qe nuk ke dështuar mjaftueshëm’. Cilësia më e keqe është menaxhimi i kohës. Jam e shpërndarë në shumë projekte pune dhe jete, dhe shpesh diçka më rrëshket.
9. Kënga jote e preferuar e viteve 90’.
Creep – Radiohead
10. Ke pasur ndonjëherë ndonjë nofkë në çfarëdo pike të jetës?
Përpara se te njihja ty Lura dhe grupin tonë të kolegjit dhe vendosët të më quanit ‘Qime’, lista e nofkave ishte: pilivesë ose qorre. Të përdorura kryesisht nga familjarët tregon se si në Shqipëri është familja që të bën bullying nuk ke nevojë për shoqërinë ;).
11. Vizatimori yt i preferuar.
Sailor Moon si fëmijë, Family Guy si e rritur.
12. Cilin film mund ta shikosh pa fund dhe pse.
‘Across the Universe’ është filmi që shoh çdo vit dhe kolona zanore e të cilit është në listën time muzikore të zgjimit. Eshtë një film jo shumë impenjativ por energjik. Ana vizuale më pëlqen jashtë mase.
13. Në çfarë vendi e ke fiksim të shkosh dhe pse.
Udhëtimin e radhes dua ta bëj në Japoni në pranverë gjate lulëzimit të pemëve të qershisë.
14. Ah, Japanese Cherry Blossom… Mësuesi/ja më i çuditshëm që ke pasur, dhe pse?
Të gjithë mësuesit turq të kolegjit? U mungonte përgatitja akademike mbi psikologjinë e adoleshencës (si të gjithë mësuesve në gjimnazet shqiptare të asaj kohe besoj) Fakti që çuditeshin që një person mund të kishte të dashur, ose që një adoleshente është në fazë eksperimentale të jetës, tregonte që jetonin ne nje planet tjetër nga ai i imi. Shyqyr që kishim ato librat dhe mësonim vetë.
15. Larg planetit tim gjithashtu. Gjëja më e shtrenjtë që ke shkatërruar.
Unë gjërat e shtrenjta i humb, nuk i shkatërroj. Për këtë nuk do të më shohësh kurrë me sende me vlerë si ora ose bizhuteri. Në familje më kanë hequr të drejtën e të pasurit çelësa të shtëpisë, i dashuri më ndalon të marr çadra ose shaje nga gardaroba e tij. Dhe shpesh më ndjekin nga mbrapa sepse kam lënë çantën ose celularin në ndonjë tavolinë. Fatmirësisht bota ka shumë njerëz të drejtë dhe gjithmonë me janë kthyer celularët të paktën.
16. Ja të shohim a po harron sot ☺. Cili nga theksat e shqipes të pëlqen më shumë?
Mua më pëlqen jashte mase dialekti i Kosoves. Nuk i dalloj dot krahinat ama. Me pëlqen gjithashtu edhe theksi nga Shkodra.
17. Ca doje të bëheshe kur ishe e vogël?
Astronaute si të gjithë fëmijët. Misioni ishte të shkoja ne hapësirë. Tani po pres që Richard Branson ose Elon Musk ta realizojnë më në fund këtë ‘agjencinë turistike’ për në hapësirë.
18. Fëmijët që lindin sot, do rriten më mirë a më keq se ne?
Cdo fëmijë që lind sot lind 30 vet pas nesh, dhe vetëm të mendojmë sa arritje sociale kanë ndodhur ndërkohë. Ne jemi gjenerata Millenials, ata janë Gjenerata Z. Gjenerata jonë ka bërë dhe po bën ende luftëra sociale për të cilat fëmijët e sotshëm nuk do duhet të shqetësohen më. Nëse 30 vjet para lindjes sonë po luftonin akoma për të drejtat mbi divorcin, mos diskriminimin racial, fetar the seksual, ose mbi të drejtën e gruas mbi trupin e saj, sot ne po luftojmë mbi barazinë e plotë seksuale, të drejtat e kafshëve etj. Edhe kjo gjenerate do të këtë sfidat e saj, një e rëndësishme do të jetë mbrojtja e planetit dhe natyrës. Nuk është luftë e lehtë.
19. Cilin shqiptari të famshëm gjallë ose vdekur, që nuk ke takuar që ke shumë dëshirë ta takosh.
Erion Veliaj. Eshtë politikan i brezit tonë dhe do të doja shumë të dija se çfarë kompromisesh politike i është dashur të bëjë me brezin përpara që të realizojë sado pak vizionin e tij mbi Tiranën. Por kam frikë se politika shqiptare të korruption shumë shpirtin.
20. Barsaleta / shakaja jote e preferuar.
‘Donald Trump, president i Shteteve të Bashkuara te Amerikës’
Pak më lehtshëm:
Doktori – Më vjen keq, ke vetëm 10 të mbetura në jetë’
Pacienti – Cfarë?? Javë?!! Muaj???
Doktori – 9

Nuk të lexoj po nuk shave njeri!

Tekstualisht këto fjalë m’i tha një miku im para ca ditësh. Jo që nuk e dija, se fundja artikujt që bëhen më viralë në newsfeed-in tim janë sigurisht kur përmendet fjala “ku..vë” kot më kot (zakonisht kundra ndonjë femre të suksesshme ose kundra nënës së një biri të suksesshëm). U çua ai boti mbrapsht dhe vendosi të shajë me emra. Ndërsa një tjetër vendosi të shkelë parimet për t’ia dalë, por nuk ia doli, dhe kjo gjë e ka tërbuar, se kuptoi që dhe dallaverja ka shkollën e vet. Dhe i japin penës me furi, kryesisht fjalën ‘k..vë” me qejf të madh duke e shkruar, por dhe plot gjëra të tjera aspak interesante.

Këto artikuj, me mbidozë dufi e xhelozie i sheh kudo, me njerëz që i shpërndajnë me diçitura të tipit “hë më të lumtë pena!”

Por unë e kam të pamundur të kem respekt për mllefin që mundohet medomos të gjejë problemin sa më larg vetes, duke evituar në mënyrë spektakolare pasqyrën, ndonjë herë dhe më kuptimin e parë të fjalës.

E dimë ç’politikanë kemi.

I zgjodhëm vetë, dolën nga ne. Mendon që mund të bësh punë më të mirë? Fillo nga fisi, lagjja, TV e nëse e mban dot në kurriz atë lloj përgjegjësie super-natyrale pa cenuar as edhe një grimë integritetin e parimet e tua, dhe ia del të marrësh gjithmonë vendimin më të duhur për çdo qytetar që merr frymë, jepi se do të të japim një shans.

E dimë ç’institucione kemi.
Ata që punojnë aty janë rrasur në të prapmet e fistarit të vet politikan, ose ia falën shpirtin partisë hyjnore që i trokiti në derë duke ofruar vend pune në këmbim të votës, dhe është investimi i vetëm që kanë bërë, në vend se të përmirësonin veten e tyre, të mësonin diçka të re, apo të zhvillonin një pasion.

E dimë ç’shoqata kemi.

Janë kapur me një temë të caktuar, marrin ato fonde për atë temë, e më shumë risi ke në projektet e studentëve (nëse i lexoi njeri) sesa nga projektet e zbatuara të këtyre shoqatave.

E dimë ç’mësuesë kemi. Në gjimnaz u trondit kolektivi i mësuesve se unë ofrova një prespektivë ndryshe mbi një personazh letrar të rëndësishëm. Mendim i lirë? Ulu, 6! Vetëm meqë e ke lexuar librin, se për 4 me xhufkë je me këto që the!

E dimë ç’policë kemi.

Parkojnë shtrembër ndërkohë që s’kishin rripin lidhur, për të dalë e për të gjobitur ata që s’kishin rripin lidhur e që kanë parkuar shtrembër. Unë për vete për 2 lekë i bëj, dhe zakonisht përfundon ata duke më kërkuar falje mua. (Kam dëshmitarë!)

E patë sa kollaj për të sharë?

Tani këtij policit po i vë një emër, politikanit emër mbiemër edhe emër nëne, asaj drejtoreshës së instituit emër, mbiemër vajzërie, emër fëmije, sha e mallko, quaji k..va të gjithë dhe ja ku e ke, mijëra klikime me “hë më të lumtë pena”.
Po jo, nuk funksionon ashtu.

Refuzoj t’i personalizoj gjërat. Refuzoj të mishëroj barcoletat ku Nastradini nuk kërkon pasuri për vete, po kërkon t’i hiqet komshiut. Refuzoj dhe më fort të bie pre e diskutimeve politike, ku djalli është gjithmonë tjetri, e partia jote është shenjtore. Jo o zonjë jo. Aspak zotëri, nuk ecet para ashtu.

Unë e shoh të pasqyruar te radha e furrës deputetin X, te roja e parkimit policin Y, te dadoja ime mësuesen Z. Nuk ranë nga qielli këta njerëz që duhet të shajmë, dolën nga këto radha e pazare e kafe. Edhe nëse do shaj ndonjë person publik, nuk do bëj vetëm për të turpëruar atë, po në përpjekje për të ndërgjegjësuar ty e mua që gjejmë veten në sjelljen e saj/tij.
Jo, nuk e kam personale me askënd, dhe e kam personale me të gjithë.

Janë mekanizmat e mërzitshme të përditshmërisë që vënë në lëvizje turbinën madhore që duhet ta shajmë për popullaritet. Kushdo që është në majë të turbinës që ia vleka për t’u përmendur, ka qenë këtu në dhé një herë, pastaj është ngritur një shkallë, pastaj dhjetë për një herë, deri sa hipi në majë.

Kështu që preferoj të dal në rrugë me pasqyrë, të shoh veten dhe t’ua tregoj të tjerëve herë pas here. E nëse aty reflektohet dhe Pop Star-ja më e klikuar apo politikani më i sharë, do ia drejtoj pasqyrën përballë. Dhe ashtu nxirren në pah dukuri, ndizen motorët e humorit, i bihet fort tastierës dhe afishohet shkrimi.

E meqë e lexove deri në fund, urdhëro një dhuratë: fjala “k..vë” për të katërtën herë 🙂