– Ana, e njeh kët’ tipin? Ngeli duke më bërë “follow” në Instagram, edhe pse s’ia pranoj.
-Ide s’kam, shkruan gjoja.
-Po ky s’paska pikësim bazik dhe e ka çdo gjë të vjedhur e të ricikluar! Flet për gjimnaziste! Dhe ti ia paske kthyer e ndiqke!
-Ehu, kshu janë të gjithë.
Ehu kshu janë të gjithë… Dhe Ina u ndje si zyshë djallëzore dhe jo si shoqe mirëkuptuese, dhe edhe pse e trazuar, e la të qetë Anën që ndiqte publikisht një klloun që, me një shikim të thjeshtë në profilet e tij, s’mund t’i besoje asgjë.
Ina ia anulloi kërkesën për të katërtën herë dhe vazhdoi jetën.
Ehu kshu janë të gjithë…
Dhe ishte pikërisht Ana ajo, që vite më pas, doli në protesta dhe shkruajti kundra dekanit që vodhi, detyroi për seks studente vajza EDHE djem, bleu vilë në bregdet me kursimet e prindërve të nxënësve dhe kishte dhe nja 4 shtatëzani studentore që i mohonte si të tijat.
Kllouni në fjalë kamufluar në “pedagog/dekan”, filloi shkëlqimin e tij duke ndjekur me insistim Anën e Inën e Inën me Anën e mijëra të tjerë në rrjete sociale teksa “ndiqte doktoraturën” (ahem) në një universitet fiktiv.
Por Ana s’mbante mend më, ose s’donte se i vinte inat me veten tanimë.
Nëse je ende duke lexuar, kjo më historia lart është gjithashtu fiktive, por paradoksalisht është realiteti 100% i sotshëm, mars 2025. Eja merre vesh, me mua.
Jemi me mijëra Ana e Ina e Ina e Ana që s’e mendojmë gjatë kë po mbështesim, paralelisht ka dhe dhjetra “lidera” të fushave të ndryshme që mbështeten dhe ngrihen fiks në “mos të menduarit gjatë” të ne të tjerëve.
Që s’kanë lexuar një libër ne jetë fillim-mbarim, jo jo as edukatën qytetare në klasë të IV.
Nuk kanë bërë 2 minuta terapi në jetë as vrap nga liqeni e as joga, zemrën e kanë plot maraz, urrejtje dhe shkatërrim.
Sepse këto tre të fundit janë shumë herë më të lehta se të përmirësosh veten.
Si ndërtohet sot një audiencë që të ndjek? Mjafton të mos kesh cipë dhe inteligjencë emocionale, dhe shfrytëzon maksimalisht faktin përditësor si shumica dërrmuese e jona e kemi vendim-marrjen në modalitetin “autopilot”. Kur dikush na qepet online, pas një farë kohe dorëzohemi e i japim atë që ajo/ai do – online, duke menduar që s’ka asnjë rrezik.
Dhe nuk e shpikën shqiptarët këtë taktikë manipulimi, jo.
Pse e di emrin e Andrew Tate ti?
Sepse kur ishte askushi, komentonte agresivisht, ndiqte njerëz me ngulm deri sa ata dorëzoheshin, ia kthenin, mendonin se fituan një shok online “kontravers” dhe vazhdonin jetën. Pasi mori atë që deshi ndaloi së ndërvepruari, i hoqi të gjithë ata që kishte ndjekur “nga halli”, e quajti veten me peshë, dhe sot është një faktor shumë i rrezikshëm për djem e burra që po përdhun0jnë, vjedhin e vr@sin gratë e tyre duke cituar Andrew Tate.
Atë peshën, atë ia dhanë ato “follow”-t e para për të, të pamenduara gjatë.
A e njeh ish presidentin e Filipinës Rodrigo Duterte? A e di sa gjak ka në duar ai, qindra (mbase mijëra) jetë njerëzish? S’do bëhem e mërzitshme, por po të kërkoj të hamendësosh vetë si u ngrit në pushtet. Po po, duke ndjekur online njerëz të rëndomtë, duke u dhënë vëmendje, dhe kur mori ç’deshi, duke i shkelur e vrarë më pas.
A të vazhdoj, apo do google-osh apo chat gpt-osh vetë këtë metodë?
Dje ishte Andrew Tate, sot Andi Bibi Lushy, nesër Ariana Urrevajza.
Pak gjëra janë më të rrezikshme se vendimi mbi kujt i japim zë.
Dhe sot, në 2025, e gjitha fillon me një “follow” që ti e jep pa e menduar gjatë.